Dragon Ball Z: Raging Blast 2

Terwijl je gillend door de lucht vliegt, strekt je tegenstander zijn armen uit. Een kamehameha? Meent hij dat? Die zijn toch achterhaald? Maar dan valt je oog op zijn haarstijl. Hij is blond en heeft een kapsel dat tectonic-dancers saai doet lijken. Yeah, you’re pretty much fucked…

Het enige spel ter wereld waar haargel belangrijker is dan oefening. Om maar te zwijgen van haarkleur. Hoewel ik geen fan ben van de serie, ben ik volledig verknocht aan de games. Weinig spellen geven zo veel “Oh, snap!” momenten; waarbij je naar het scherm wijst in pure verbazing. Pobeer niet te letten op verhaallijn en logica, dat maakte de serie zo moeilijk te verteren. Sta jezelf gewoon toe om de hele tijd te denken “holycrapthatsawesome!” En als je mannen met oorbellen ziet, is het net zoals in het echte leven: RUN!

Die mannen met oorbellen zijn wel een mooi voorbeeld van hoe het spel echt fel verbeterd is. In de eerste Dragon Ball Z spellen waren de combo’s ongelooflijk ingewikkeld. Met vreemde bewegingen op je rechter analog stick kon je transformeren, epische moves uit je mouw schudden en verdwijnen waar nodig. Nu houden ze het bij simpelere combinaties, die via een tutorial worden meegegeven. Ook dingen als Super Sayian (jawel, alle drie) worden en samenvoegen met andere personages is een stuk gemakkelijker geworden. Maar de oorbellen die er aan te pas komen blijven creepy. Maar dus, nu kan je die heerlijke moves die je in de serie zag, wél uitproberen.

Die moves zien er ook sterk uit. Door de anime stijl te behouden, is het zowiezo een stuk simpeler om de juiste feel eraan te geven. Maar hier is het ze wel echt feilloos gelukt. Alsof je naar een nieuwe aflevering zit te kijken. Alleen duren gevechten nu geen seizoen, maar ruwweg drie minuten. Het tofste zit hem in de multiplayer, uiteraard. Met een vriend zolang spelen tot je het alletwee onder de knie hebt, is pure fun. Spirit bombs smijten alsof het sneeuwballen zijn is nog beter! De gevechten tegen lichtsnelheid zitten er ook in, en zorgen voor een paar seconden van het meest hysterische knoppenwerk aller tijden! Als je denkt het echt te kunnen, kan je altijd het internet op… Maar wees gewaarschuwd. Niet voor watjes.

Haal het in huis. Je amuseert je te pletter. Deze games zijn al sinds het begin een goede reden om een tweede controller aan te schaffen, en dat is nu hetzelfde. De Collector’s edition biedt een paar heel mooie extra’s, zeker naar kijken!8/10

Naruto Shippuden Ultimate Ninja Storm 2

Naruto, ik kies jou! Niet? Oh…

Bij het ontdekken van een nieuwe manga voel ik me als een opa die het internet ontdekt. De termen (waarvan er geen enkele bekend klinkt) vliegen je rond de oren. Overal gebeurt zoveel tegelijk en het is allemaal met evenveel drama doorweekt. Maar Naruto klinkt zelfs mij bekend in de oren. Het is nu eenmaal een titel waar je niet omheen kan.

Zo ook deze nieuwste telg in de Naruto reeks. Wanneer je de naam kan uitspreken zonder te spieken, zou je eigenlijk al een trophy moeten krijgen. Maar goed, dat hoort nu eenmaal bij japanse cultuur. Het spel volgt de verhaallijn van het “Shippuden” deel uit de reeks. Het singleplayer gedeelte bestaat dan ook uit het exacte meegaan met dat verhaal, met redelijk epische gevechtsscenes op tijd en stond. Maar daar zit hem het grote probleem van de singleplayer. De gevechten zijn gewoon leuk. Er is geen ander woord voor. Simpel om onder de knie te hebben, uitdagend om echt helemaal te kunnen. Zoals het hoort voor een fighting game dus. Maar het spel komt tergend traag op gang, en tussen de  gevechten door is het echt simpelweg naar je scherm staren en op hetzelfde knopje duwen om door de gesprekken te geraken.

Ga je dan eindelijk op pad, dan is het een heel stuk lopen, om dan terug een eeuwigheid op de x knop drukken om toch maar voorbij dat gesprek te geraken… Maar goed, als je geduld hebt, is het wel een verschrikkelijk amusant spel. De gevechten zijn perfect van tempo en van sfeer. Bij boss-fights zijn er quicktime events bij, die het nog een stukje beter maken. Want hoofdfiguren haal je toch niet zomaar neer met een simpele vuistslag? De technieken uit het Naruto universum zijn ook simpelweg te divers en te ingewikkeld om ze allemaal een aparte combinatie te geven. Door op de juiste moment op de aangegeven knoppen te drukken, loop een gevecht goed, of net niet goed, af. Wat opvalt is dat ze hierop ook punten geven. Ben je telkens bliksemsnel, dan krijg je op het einde een extra beloning.

Multiplayer is het aloude systeem van ranked fights. Maar dat is zeker geen slecht idee. Integendeel. Deze manier van competitie zorgt ervoor dat je nog lang na de verhaallijn met NSUNS2 bezig bent. Wat het spel net dat tikje meerwaarde geeft.

Grafisch kan je er weinig op zeggen, het is een heel aparte stijl. De cell-shading zit wel echt prachtig goed, en het stemmenwerk ook. Volgens een hyperenthousiaste fan die naast me zit te kirren in de zetel, zouden de personages ook helemaal kloppen met hun tegenhangers uit de serie.

NSUNS2 is een degelijk staaltje anime-gaming. Zowel fans als absolute leken kunnen zich hiermee een tijdje zoethouden. Maar de verhaallijn gaat tergend traag vooruit en mist enige opvulling tussen de gevechten.

7/10