Splatterhouse

Geen zorgen, ik ben een kinesist!

Holy mother of Stark! Met je mond open naar het scherm staren, met een pijnlijke frons wegkijken en heel luid ‘oooooohhhh, damn, dat moet wel pijn doen” roepen. Het zijn allemaal dingen die je bijna gegarandeerd doet terwijl je Splatterhouse er doorjaagt.

De setup komt uit de 80’s en is heerlijk simpel: je vriendin is ontvoerd door een “evil doctor”. Dat je er zelf weinig aan kon doen, is snel duidelijk. Het openingsfilmpje begint met jij zelf, bloedend op de grond, “op een bedje van ingewanden”. Niet echt optimistisch. Maar een sprekend masker biedt zich aan als je redding. Hij wil de dokter, en jij wil je vriendin terug. Klinkt als een eerlijke deal! Of toch zeker een beter idee dan “hier liggen sterven”. Dus hop! Op je gezicht ermee. Wordt je daar plots een beer waar de governator voor moet onderdoen!

“Pakt dat het nodig is.” Splatterhouse is niet voor gevoelige kijkers. Of watjes.Of Duitsers, overigens. Dat het in Duitsland verboden is, is een mooi voorbeeld van exact hoé over the top dit spel is. Bloed is even constant aanwezig als Rick, de held van dienst. Die moet het ook niet hebben van een elegante vechtstijl. Wat hij doet lijkt meer op wat er gebeurd als een pletwals en een bulldozer tegen elkaar rijden en exploderen. Het lijkt me trouwens dat het resultaat er hetzelfde uitzien. Brokstukken, overal! Dat gezegd zijnde is het wel heerlijk om te doen. De vijanden blijven maar komen, met een mooie leercurve trouwens. Heerlijk zijn ook de “fatalities”, finishing-moves die Jack the Ripper op een kinderjuf doen lijken.

Qua gameplay zit het er pal op door zijn simpelheid. Muziek en voice-acting kloppen ook helemaal. Je masker geeft regelmatig commentaar, met enkele zéér gortige one-liners als gevolg. Hier en daar zit een stuk level dat een rasechte ode is aan het origineel, pure sidescrolling fun. Dat het verhaal wat cliché is, maakt niet uit. Zoals de horrorfilms waar het eigenlijk een grote lofzang aan is, gaat het hem niet over intelligent plot. Bloed, ingewanden, gillende vrouwen en grimmige one-liners. Dat moeten we hebben. Oeh, en shotguns. Er zijn shotguns.

Splatterhouse is simpel. Bijzonder simpel. En bijzonder goed. Hoewel het geen revolutie zal veroorzaken, en er weinig ouders zijn die hun kinderen dit voorschotelen, is het zeker geen slechte tip voor de feestdagen. maar denk eraan… de eerste dertig rijen worden nat.

Fallout: New Vegas

Ah, Fallout. Een legende vanaf het prille begin; Zijn geweldige wereld, zijn verhaallijn die je uit je stoel zuigt… En vooral, de absolute vrijheid om te doen wat je wil! Tunnel Snakes Rule!

Ok, toegeven, die Tunnel Snakes is zelfs niet meer van toepassing, maar toch! Niemand had genoeg geduld om tot de release van Fallout 3 te wachten. Toen het er eindelijk was, lostte het alle verwachtingen in. Fallout: New Vegas bracht dezelfde hoop met zich mee. Maar kan een lat, die al zo hoog geduwd werd, nog hoger?

Neen. Dat niet. Fallout: New Vegas brengt weinig nieuws met zich mee. Maar laat dat vooral niets anders dan een compliment zijn. Meer van hetzelfde is niet slecht in dit geval. Een andere omgeving, een ander verhaal, een nieuwe manier om het de spelers moeilijk te maken. Maar opnieuw start je met het kiezen van je uiterlijk, je talenten en je naam. En opnieuw wordt je na een korte tutorial helemaal vrij gelaten om je weg te zoeken. Er is wel een verhaallijn, maar er is geen haan die er naar kraait als je die niet volgt.

Wel nieuw zijn natuurlijk de verhaallijn en de omgeving waar die zich in afspeelt. Las Vegas, anno 2025. Zoals het in Fallout hoort, is er maar weinig over van de wereld zoals wij die kennen. Eén grote woestenij. Wat er nog is, is verdeeld tussen een paar zeer vreemde facties. De details ervan leren is even moeilijk als geheimtaal leren door ze te horen. Niemand vertelt het hele verhaal.

Maar het komt er telkens op neer dat ze de macht willen! Wie je helpt en waarom, is helemaal aan jou. Als je liever op gemuteerde beesten jaagt tot je er rijk van wordt, laat je helemaal gaan! Maar zelfs als een kluizenaar leven houdt je niet uit de greep van Mr. House. Misschien wel de invloedrijkste en zeker de meest onmogelijk te doorgronden speler in het spel. Wanneer zijn handen aan een koordje zitten, begint er meer dan een pop aan de wals van zijn leven. Maar goed, waar het vooral over gaat; jouw keuze is alles.

Fallout: New Vegas is ongelooflijk. Maar het voelt aan als een shooter en speelt als een RPG. Dat is het enige wat spelers gemakkelijk kan afschrikken. Een bom aan de voeten van je tegenstanders doet niets, als je “explosives” skillpoints niet hoog genoeg zijn. Meer dan frustrerend als je het mij vraagt. Gelukkig is de killcam spectaculair genoeg je dat helemaal te doen vergeten. De echte survivalists moéten simpelweg de hardcore mode checken. Kogels hebben gewicht, uitdroging is iets waar je écht op moet letten… Niet voor watjes.

Op een soms frustrerend systeem na is Fallout: New Vegas, net zoals zijn voorgangers, goedgenoeg om met kop en schouders uit te steken boven al het lekkers dat rond Sinterklaas van de band rolt. Weinig reden om het in eht schap te laten liggen!

9/10