Naruto, ik kies jou! Niet? Oh…
Bij het ontdekken van een nieuwe manga voel ik me als een opa die het internet ontdekt. De termen (waarvan er geen enkele bekend klinkt) vliegen je rond de oren. Overal gebeurt zoveel tegelijk en het is allemaal met evenveel drama doorweekt. Maar Naruto klinkt zelfs mij bekend in de oren. Het is nu eenmaal een titel waar je niet omheen kan.
Zo ook deze nieuwste telg in de Naruto reeks. Wanneer je de naam kan uitspreken zonder te spieken, zou je eigenlijk al een trophy moeten krijgen. Maar goed, dat hoort nu eenmaal bij japanse cultuur. Het spel volgt de verhaallijn van het “Shippuden” deel uit de reeks. Het singleplayer gedeelte bestaat dan ook uit het exacte meegaan met dat verhaal, met redelijk epische gevechtsscenes op tijd en stond. Maar daar zit hem het grote probleem van de singleplayer. De gevechten zijn gewoon leuk. Er is geen ander woord voor. Simpel om onder de knie te hebben, uitdagend om echt helemaal te kunnen. Zoals het hoort voor een fighting game dus. Maar het spel komt tergend traag op gang, en tussen de gevechten door is het echt simpelweg naar je scherm staren en op hetzelfde knopje duwen om door de gesprekken te geraken.
Ga je dan eindelijk op pad, dan is het een heel stuk lopen, om dan terug een eeuwigheid op de x knop drukken om toch maar voorbij dat gesprek te geraken… Maar goed, als je geduld hebt, is het wel een verschrikkelijk amusant spel. De gevechten zijn perfect van tempo en van sfeer. Bij boss-fights zijn er quicktime events bij, die het nog een stukje beter maken. Want hoofdfiguren haal je toch niet zomaar neer met een simpele vuistslag? De technieken uit het Naruto universum zijn ook simpelweg te divers en te ingewikkeld om ze allemaal een aparte combinatie te geven. Door op de juiste moment op de aangegeven knoppen te drukken, loop een gevecht goed, of net niet goed, af. Wat opvalt is dat ze hierop ook punten geven. Ben je telkens bliksemsnel, dan krijg je op het einde een extra beloning.
Multiplayer is het aloude systeem van ranked fights. Maar dat is zeker geen slecht idee. Integendeel. Deze manier van competitie zorgt ervoor dat je nog lang na de verhaallijn met NSUNS2 bezig bent. Wat het spel net dat tikje meerwaarde geeft.
Grafisch kan je er weinig op zeggen, het is een heel aparte stijl. De cell-shading zit wel echt prachtig goed, en het stemmenwerk ook. Volgens een hyperenthousiaste fan die naast me zit te kirren in de zetel, zouden de personages ook helemaal kloppen met hun tegenhangers uit de serie.
NSUNS2 is een degelijk staaltje anime-gaming. Zowel fans als absolute leken kunnen zich hiermee een tijdje zoethouden. Maar de verhaallijn gaat tergend traag vooruit en mist enige opvulling tussen de gevechten.
7/10
The Way Of The Jack 