DC Universe Online

Toen DC Universe Online werd aangekondigd, verwachtte yours truly een golf van “worst game ever” en “I don’t think so…” van de comic-community. Gelukkig lieten ze zich al vanaf de eerste trailer van hun meest vergevingsgezinde kant zien; Wat blijkt? Terecht!

Vanaf stap een is duidelijk dat de ervaring van een MMORPG helemaal is meegekomen naar de ps3. Na de eerste install, mag ik een uur of twee wachten terwijl de rest van het spel download. Maar, eens dat gebeurt is gaat het wel lekker vlot. De character creation gaf me het gevol van drie kratten red bull binnen te hebben. Alles zag er geweldig uit, en je krijgt het exact hoe je het hebben wilt! Als je geen zin hebt om ook nog eens een eigen held te moeten bedenken, kan je ook gewoon een “template” hero pakken. Een volgeling van Batman, Superman, of iemand anders die een voorliefde heeft voor strakke pakjes.

En vergeet de villains niet. Bij DC laten ze je immers de keuze aan welke kant je staat! In ongelooflijk glorieuze graphics spring je na enkel minuten door het eerste level. Jammer genoeg is dat level ook een samenvatting van het hele spel. DCU Online is een MMORPG op en top, en dat wordt gemaakt en gekraakt door jij zelf. Of je vindt het heerlijk en bent er maanden mee aan de slag, of je vindt het niets en je begint er zelfs niet aan.

Komt nog eens bij dat DC Universe Online echt beperkt is. Op het vechten en het rondlopen na is er maar weinig te zien. Toegeven, door de stad vliegen geeft een geweldig cool gevoel. En tegen super-speed door Gotham lopen geeft je een kick die je niet snel tegenkomt. Maar meer dan een maand?. Sla een bende handlangers bijeen, ga een dungeon binnen. Maak de Villain even duidelijk waar het op staat..; Punch, run, repeat… Bijbetalen zit er niet echt in voor mij. En daar ben ik denk ik niet alleen in.

Geweldige basis, maar het lijkt alsof er nog een hele hoop bij moet. Alsof er maar een fractie van het spel beschikbaar is. Dat, of… dit is gewoon een spel met een wel heel korte levensduur.

7/10

TRON: Evolution

Daft Punk meets Prince Of Persia. Neon meets Mirror’s Edge. De eighties maken hun come-back in dit wel zeer opvallende spel!

Van het eerste tot het laatste moment gaat TRON vooral voor spektakel, zowel in de film als in dit spel. Als een system monitor, een soort bewaker van de TRON wereld, is het jou job om de wereld vrij te houden van corruptie. Sinds kort waart er een virus rond waar zelfs de schepper van het hele systeem geen touw aan kan vastknopen. Gelukkig is de held van dienst weinig van zeg, maar meer dan creatief genoeg met zijn vuisten en zijn disc.

De disc, het wapen van dienst, is trouwens een spektakel op zich. Alsof het Cirque de Soleil het programma schreef, slingert de system monitor zichzelf en de disc alle kanten op. De combo’s zijn cool. Er zijn er ook lekker veel, maar je hebt ze jammer genoeg niet nodig. Want daar zit het grootste probleem bij TRON. De uitdaging.

De levels wisselen af tussen LightCycles, Free Running (door een paar heel mooie omgevingen) en simpele gevechten. Alle drie zijn ze echt awesome, maar het ontbreekt aan enige inspanning. De weg vooruit is te duidelijk aangegeven, de arena’s zijn doorspekt met health en energy (voor je combo’s, of wat had je gedacht?), en het rijden met je lightcycle gaat vlotter dan op een lift wachten. Weinig aan dus. Uitzondering hierop zijn de stukken waar je met de Tank aan de slag kan. Pure vernietiging. Pure fun.  

Hier zorgt de Multiplayer voor redding. Die is niets nieuws, maar dat hoeft niet. De lightcycles zorgen hier voor de nodige fun, net als de tanks (yeah, baby!). Alleen jammer dat de maps en modes nogal beperkt zijn. Maar dat werkt niet weg dat je met TRON: evolution echt wel wat fun kan beleven online.

Zeker niet slecht. Voor een spel dat bij een film hoort.Korte review voor een basic spel. Fans van de films zullen zich hier op kunnen uitleven. Puur voor de game zou ik echter voor een iets stevigere hap gaan.

6

The Fight

Het zweet van mijn voorhoofd vegen wanneer ik mijn Ps3 uitzet, is iets dat zelden gebeurt. The Fight slaagt hier echter elke keer opnieuw in. Hoewel het spel op de fijnere puntjes soms de mist ingaat, is het een hoop fun om de hoofden van je tegenstanders te zien veranderen in een blauw-bruin hoopje pulp. And the best of all? You learn from Machete. Awwwwww Yeah…

Met die woorden komen we meteen bij een van de meest onderscheidende features van deze game (naast de controls). De visuele uitwerking is net als de game zelf. Donker en grimmig. Het eerste dat je te zien krijgt is een video van Danny Trejo. Die leert je boksen als een pro, waarna je begint aan je personage. Eens dat in orde is, begin je aan het echte werk. En vanaf stap een voelt het lekker aan. De Move controller imiteert je bewegingen bijna perfect, al zij het met lichte vertraging, maar daar merk je niets van eens je wat bezig bent. Wat je wel merkt is dat je constant moet recaliberen tijdens het spelen. Dat is gelukkig simpel, het komt zelfs neer op een druk op ene knop, maar breekt wel volledig de sfeer.

Dat het bij straatvechten niet bij simpele punches en kicks blijft, weten we al van het Super Nintendo tijdperk. Terwijl je vordert in de career mode,  unlock je genoeg special moves om Tekken personages te doen blozen. Jammer genoeg merk je dan hoe de Move controller die bewegingen soms volledig fout uitvoert. Of zelfs gewoon schijnt te negeren. Echt iets om je controller voor uit het raam te werpen, wanneer het je een gevecht kost.

Wat constant tegenslaat is de versie van controls waarbij je maar een move-controller gebruikt. De andere hand wordt dan met een Dualshock gespeeld. Het werkt, maar het haalt zowat de helft van alle fun weg. Mensen die geen twee move controllers in huis hebben moeten dus wel een stevig aantal euro’s over hebben om The Fight echt lekker te spelen…

Ondanks een leuk concept en een goede feel wanneer je het simpel houdt, gaat The Fight de mist in zodra je het volledige register wil opentrekken. Al helemaal frustrerend wordt het als je maar een enkele move controller hebt. Vergeet vooral niet te stretchen.

 

5 I 10

 

Deze slideshow vereist JavaScript.

 

Splatterhouse

Geen zorgen, ik ben een kinesist!

Holy mother of Stark! Met je mond open naar het scherm staren, met een pijnlijke frons wegkijken en heel luid ‘oooooohhhh, damn, dat moet wel pijn doen” roepen. Het zijn allemaal dingen die je bijna gegarandeerd doet terwijl je Splatterhouse er doorjaagt.

De setup komt uit de 80’s en is heerlijk simpel: je vriendin is ontvoerd door een “evil doctor”. Dat je er zelf weinig aan kon doen, is snel duidelijk. Het openingsfilmpje begint met jij zelf, bloedend op de grond, “op een bedje van ingewanden”. Niet echt optimistisch. Maar een sprekend masker biedt zich aan als je redding. Hij wil de dokter, en jij wil je vriendin terug. Klinkt als een eerlijke deal! Of toch zeker een beter idee dan “hier liggen sterven”. Dus hop! Op je gezicht ermee. Wordt je daar plots een beer waar de governator voor moet onderdoen!

“Pakt dat het nodig is.” Splatterhouse is niet voor gevoelige kijkers. Of watjes.Of Duitsers, overigens. Dat het in Duitsland verboden is, is een mooi voorbeeld van exact hoé over the top dit spel is. Bloed is even constant aanwezig als Rick, de held van dienst. Die moet het ook niet hebben van een elegante vechtstijl. Wat hij doet lijkt meer op wat er gebeurd als een pletwals en een bulldozer tegen elkaar rijden en exploderen. Het lijkt me trouwens dat het resultaat er hetzelfde uitzien. Brokstukken, overal! Dat gezegd zijnde is het wel heerlijk om te doen. De vijanden blijven maar komen, met een mooie leercurve trouwens. Heerlijk zijn ook de “fatalities”, finishing-moves die Jack the Ripper op een kinderjuf doen lijken.

Qua gameplay zit het er pal op door zijn simpelheid. Muziek en voice-acting kloppen ook helemaal. Je masker geeft regelmatig commentaar, met enkele zéér gortige one-liners als gevolg. Hier en daar zit een stuk level dat een rasechte ode is aan het origineel, pure sidescrolling fun. Dat het verhaal wat cliché is, maakt niet uit. Zoals de horrorfilms waar het eigenlijk een grote lofzang aan is, gaat het hem niet over intelligent plot. Bloed, ingewanden, gillende vrouwen en grimmige one-liners. Dat moeten we hebben. Oeh, en shotguns. Er zijn shotguns.

Splatterhouse is simpel. Bijzonder simpel. En bijzonder goed. Hoewel het geen revolutie zal veroorzaken, en er weinig ouders zijn die hun kinderen dit voorschotelen, is het zeker geen slechte tip voor de feestdagen. maar denk eraan… de eerste dertig rijen worden nat.

Dragon Ball Z: Raging Blast 2

Terwijl je gillend door de lucht vliegt, strekt je tegenstander zijn armen uit. Een kamehameha? Meent hij dat? Die zijn toch achterhaald? Maar dan valt je oog op zijn haarstijl. Hij is blond en heeft een kapsel dat tectonic-dancers saai doet lijken. Yeah, you’re pretty much fucked…

Het enige spel ter wereld waar haargel belangrijker is dan oefening. Om maar te zwijgen van haarkleur. Hoewel ik geen fan ben van de serie, ben ik volledig verknocht aan de games. Weinig spellen geven zo veel “Oh, snap!” momenten; waarbij je naar het scherm wijst in pure verbazing. Pobeer niet te letten op verhaallijn en logica, dat maakte de serie zo moeilijk te verteren. Sta jezelf gewoon toe om de hele tijd te denken “holycrapthatsawesome!” En als je mannen met oorbellen ziet, is het net zoals in het echte leven: RUN!

Die mannen met oorbellen zijn wel een mooi voorbeeld van hoe het spel echt fel verbeterd is. In de eerste Dragon Ball Z spellen waren de combo’s ongelooflijk ingewikkeld. Met vreemde bewegingen op je rechter analog stick kon je transformeren, epische moves uit je mouw schudden en verdwijnen waar nodig. Nu houden ze het bij simpelere combinaties, die via een tutorial worden meegegeven. Ook dingen als Super Sayian (jawel, alle drie) worden en samenvoegen met andere personages is een stuk gemakkelijker geworden. Maar de oorbellen die er aan te pas komen blijven creepy. Maar dus, nu kan je die heerlijke moves die je in de serie zag, wél uitproberen.

Die moves zien er ook sterk uit. Door de anime stijl te behouden, is het zowiezo een stuk simpeler om de juiste feel eraan te geven. Maar hier is het ze wel echt feilloos gelukt. Alsof je naar een nieuwe aflevering zit te kijken. Alleen duren gevechten nu geen seizoen, maar ruwweg drie minuten. Het tofste zit hem in de multiplayer, uiteraard. Met een vriend zolang spelen tot je het alletwee onder de knie hebt, is pure fun. Spirit bombs smijten alsof het sneeuwballen zijn is nog beter! De gevechten tegen lichtsnelheid zitten er ook in, en zorgen voor een paar seconden van het meest hysterische knoppenwerk aller tijden! Als je denkt het echt te kunnen, kan je altijd het internet op… Maar wees gewaarschuwd. Niet voor watjes.

Haal het in huis. Je amuseert je te pletter. Deze games zijn al sinds het begin een goede reden om een tweede controller aan te schaffen, en dat is nu hetzelfde. De Collector’s edition biedt een paar heel mooie extra’s, zeker naar kijken!8/10

Fallout: New Vegas

Ah, Fallout. Een legende vanaf het prille begin; Zijn geweldige wereld, zijn verhaallijn die je uit je stoel zuigt… En vooral, de absolute vrijheid om te doen wat je wil! Tunnel Snakes Rule!

Ok, toegeven, die Tunnel Snakes is zelfs niet meer van toepassing, maar toch! Niemand had genoeg geduld om tot de release van Fallout 3 te wachten. Toen het er eindelijk was, lostte het alle verwachtingen in. Fallout: New Vegas bracht dezelfde hoop met zich mee. Maar kan een lat, die al zo hoog geduwd werd, nog hoger?

Neen. Dat niet. Fallout: New Vegas brengt weinig nieuws met zich mee. Maar laat dat vooral niets anders dan een compliment zijn. Meer van hetzelfde is niet slecht in dit geval. Een andere omgeving, een ander verhaal, een nieuwe manier om het de spelers moeilijk te maken. Maar opnieuw start je met het kiezen van je uiterlijk, je talenten en je naam. En opnieuw wordt je na een korte tutorial helemaal vrij gelaten om je weg te zoeken. Er is wel een verhaallijn, maar er is geen haan die er naar kraait als je die niet volgt.

Wel nieuw zijn natuurlijk de verhaallijn en de omgeving waar die zich in afspeelt. Las Vegas, anno 2025. Zoals het in Fallout hoort, is er maar weinig over van de wereld zoals wij die kennen. Eén grote woestenij. Wat er nog is, is verdeeld tussen een paar zeer vreemde facties. De details ervan leren is even moeilijk als geheimtaal leren door ze te horen. Niemand vertelt het hele verhaal.

Maar het komt er telkens op neer dat ze de macht willen! Wie je helpt en waarom, is helemaal aan jou. Als je liever op gemuteerde beesten jaagt tot je er rijk van wordt, laat je helemaal gaan! Maar zelfs als een kluizenaar leven houdt je niet uit de greep van Mr. House. Misschien wel de invloedrijkste en zeker de meest onmogelijk te doorgronden speler in het spel. Wanneer zijn handen aan een koordje zitten, begint er meer dan een pop aan de wals van zijn leven. Maar goed, waar het vooral over gaat; jouw keuze is alles.

Fallout: New Vegas is ongelooflijk. Maar het voelt aan als een shooter en speelt als een RPG. Dat is het enige wat spelers gemakkelijk kan afschrikken. Een bom aan de voeten van je tegenstanders doet niets, als je “explosives” skillpoints niet hoog genoeg zijn. Meer dan frustrerend als je het mij vraagt. Gelukkig is de killcam spectaculair genoeg je dat helemaal te doen vergeten. De echte survivalists moéten simpelweg de hardcore mode checken. Kogels hebben gewicht, uitdroging is iets waar je écht op moet letten… Niet voor watjes.

Op een soms frustrerend systeem na is Fallout: New Vegas, net zoals zijn voorgangers, goedgenoeg om met kop en schouders uit te steken boven al het lekkers dat rond Sinterklaas van de band rolt. Weinig reden om het in eht schap te laten liggen!

9/10

Naruto Shippuden Ultimate Ninja Storm 2

Naruto, ik kies jou! Niet? Oh…

Bij het ontdekken van een nieuwe manga voel ik me als een opa die het internet ontdekt. De termen (waarvan er geen enkele bekend klinkt) vliegen je rond de oren. Overal gebeurt zoveel tegelijk en het is allemaal met evenveel drama doorweekt. Maar Naruto klinkt zelfs mij bekend in de oren. Het is nu eenmaal een titel waar je niet omheen kan.

Zo ook deze nieuwste telg in de Naruto reeks. Wanneer je de naam kan uitspreken zonder te spieken, zou je eigenlijk al een trophy moeten krijgen. Maar goed, dat hoort nu eenmaal bij japanse cultuur. Het spel volgt de verhaallijn van het “Shippuden” deel uit de reeks. Het singleplayer gedeelte bestaat dan ook uit het exacte meegaan met dat verhaal, met redelijk epische gevechtsscenes op tijd en stond. Maar daar zit hem het grote probleem van de singleplayer. De gevechten zijn gewoon leuk. Er is geen ander woord voor. Simpel om onder de knie te hebben, uitdagend om echt helemaal te kunnen. Zoals het hoort voor een fighting game dus. Maar het spel komt tergend traag op gang, en tussen de  gevechten door is het echt simpelweg naar je scherm staren en op hetzelfde knopje duwen om door de gesprekken te geraken.

Ga je dan eindelijk op pad, dan is het een heel stuk lopen, om dan terug een eeuwigheid op de x knop drukken om toch maar voorbij dat gesprek te geraken… Maar goed, als je geduld hebt, is het wel een verschrikkelijk amusant spel. De gevechten zijn perfect van tempo en van sfeer. Bij boss-fights zijn er quicktime events bij, die het nog een stukje beter maken. Want hoofdfiguren haal je toch niet zomaar neer met een simpele vuistslag? De technieken uit het Naruto universum zijn ook simpelweg te divers en te ingewikkeld om ze allemaal een aparte combinatie te geven. Door op de juiste moment op de aangegeven knoppen te drukken, loop een gevecht goed, of net niet goed, af. Wat opvalt is dat ze hierop ook punten geven. Ben je telkens bliksemsnel, dan krijg je op het einde een extra beloning.

Multiplayer is het aloude systeem van ranked fights. Maar dat is zeker geen slecht idee. Integendeel. Deze manier van competitie zorgt ervoor dat je nog lang na de verhaallijn met NSUNS2 bezig bent. Wat het spel net dat tikje meerwaarde geeft.

Grafisch kan je er weinig op zeggen, het is een heel aparte stijl. De cell-shading zit wel echt prachtig goed, en het stemmenwerk ook. Volgens een hyperenthousiaste fan die naast me zit te kirren in de zetel, zouden de personages ook helemaal kloppen met hun tegenhangers uit de serie.

NSUNS2 is een degelijk staaltje anime-gaming. Zowel fans als absolute leken kunnen zich hiermee een tijdje zoethouden. Maar de verhaallijn gaat tergend traag vooruit en mist enige opvulling tussen de gevechten.

7/10

Review – Enslaved: Odyssey To The West

De wereld ligt in puin, moordlustige robots zitten je op de hielen… What else is new?

Ontwerpers schijnen steeds dichter bij films te willen komen met hun games. Parels als Uncharted laten ons zien hoe fantastisch dat kan lukken. Bij de aankondiging van Enslaved liet Ninja Theory dan ook weten in de buurt te zullen komen van Uncharted. Zeer sterke woorden. Maar gelukkig is Enslaved een van die games die je niet met onmogelijke combo’s of gore aan het scherm houdt. Dat doet het echter wel met een ongelooflijke verhaallijn, dialogen om u tegen te zeggen en stemmenwerk waar je spontaan voor zou smelten.

We schrijven meer dan 200 jaar in onze toekomst. De aarde ligt in puin en wordt overrompeld door robots. Mensen die niet vluchten worden gevangengenomen en als slaven gebruikt. En daar begint deze action/adventure ervaring. Als spierbundel Monkey vastzit op een slavenschip, baant hij zich een weg naar de vrijheid. Onderweg komt hij Trip tegen. Een jong meisje dat de ontsnapping van Monkey mogelijk heeft gemaakt door het schip te doen neerstorten. Tijdens huns crash/ontsnapping negeert ze hem straal, maar eens op de grond aangekomen (zij in een escape pod, hij aan de buitenkant ervan) besluit ze dat hij wel eens van pas zou kunnen komen.

Via een gehackte slavenhoofdband bindt ze Monkey aan haar. Dat hacken wordt trouwens zowat haar grote verdienste in dit avontuur Maar goed, Monkey heeft weinig keuze. Als zij sterft, sterft hij. Helpt hij Trip naar huis, dan is hij vrij. Vanaf dan zit valt de ongelooflijk mooie omgeving op. In die omgeving zit hetzelfde contrast als in de personages. Ze zijn tegelijkertijd wild en onbeschaafd, en toch hoogtechnologisch. Monkey heeft bijvoorbeld amper een broek aan, maar heeft wel een zwevende motorfiets en een soort hoverboard (een van de leukste dingen in het spel, nota bene). Het werkt fantastisch goed. Door de felle zon is het een prachtig en kleurrijk beeld dat je de hele tijd lichtjes blijft verwonderen

Door dat landschap reizen is gelukkig niet het enige dat je doet. Af en toe moet je door en rond gebouwen klauteren, regelmatig sla je enorme hoeveelheden robots tot puin en af en toe maak je een puzzeltje kordaat. Dat alles is wel wat makkelijk af en toe. Laten we zeggen dat Nathan Drake er op een half uurtje door zou zijn… Dat gezegd ben je toch een tien uurtjes zoet met deze game. Helaas eindigt het daar dan ook. De beloofde DLC zal het stof verzamelen ongetwijfeld een tijdje uitstellen, dat wel. Maar toch steekt het dat de game zo snel terug de kast ingaat.

Enslaved is een game die niemand koud zal laten. Dit is een spel met ziel. De acteurs en ontwerpers hebben zich duidelijk met veel zin en liefde op het verhaal geworpen. Maar je gaat er wel erg vlot door, en eens dat gebeurd is, blijft het rustig in je kast staan. Kijk zeker eens naar de collector’s edition. Bij een game als deze is artwork echt niet iets dat je onberoerd laat.

Score: 8 / 10