Geen zorgen, ik ben een kinesist!
Holy mother of Stark! Met je mond open naar het scherm staren, met een pijnlijke frons wegkijken en heel luid ‘oooooohhhh, damn, dat moet wel pijn doen” roepen. Het zijn allemaal dingen die je bijna gegarandeerd doet terwijl je Splatterhouse er doorjaagt.
De setup komt uit de 80’s en is heerlijk simpel: je vriendin is ontvoerd door een “evil doctor”. Dat je er zelf weinig aan kon doen, is snel duidelijk. Het openingsfilmpje begint met jij zelf, bloedend op de grond, “op een bedje van ingewanden”. Niet echt optimistisch. Maar een sprekend masker biedt zich aan als je redding. Hij wil de dokter, en jij wil je vriendin terug. Klinkt als een eerlijke deal! Of toch zeker een beter idee dan “hier liggen sterven”. Dus hop! Op je gezicht ermee. Wordt je daar plots een beer waar de governator voor moet onderdoen!
“Pakt dat het nodig is.” Splatterhouse is niet voor gevoelige kijkers. Of watjes.Of Duitsers, overigens. Dat het in Duitsland verboden is, is een mooi voorbeeld van exact hoé over the top dit spel is. Bloed is even constant aanwezig als Rick, de held van dienst. Die moet het ook niet hebben van een elegante vechtstijl. Wat hij doet lijkt meer op wat er gebeurd als een pletwals en een bulldozer tegen elkaar rijden en exploderen. Het lijkt me trouwens dat het resultaat er hetzelfde uitzien. Brokstukken, overal! Dat gezegd zijnde is het wel heerlijk om te doen. De vijanden blijven maar komen, met een mooie leercurve trouwens. Heerlijk zijn ook de “fatalities”, finishing-moves die Jack the Ripper op een kinderjuf doen lijken.
Qua gameplay zit het er pal op door zijn simpelheid. Muziek en voice-acting kloppen ook helemaal. Je masker geeft regelmatig commentaar, met enkele zéér gortige one-liners als gevolg. Hier en daar zit een stuk level dat een rasechte ode is aan het origineel, pure sidescrolling fun. Dat het verhaal wat cliché is, maakt niet uit. Zoals de horrorfilms waar het eigenlijk een grote lofzang aan is, gaat het hem niet over intelligent plot. Bloed, ingewanden, gillende vrouwen en grimmige one-liners. Dat moeten we hebben. Oeh, en shotguns. Er zijn shotguns.
Splatterhouse is simpel. Bijzonder simpel. En bijzonder goed. Hoewel het geen revolutie zal veroorzaken, en er weinig ouders zijn die hun kinderen dit voorschotelen, is het zeker geen slechte tip voor de feestdagen. maar denk eraan… de eerste dertig rijen worden nat.
The Way Of The Jack 