One block to rule them all! Lego Lord of the rings in de winkel!

Om eerlijk te zijn ben ik een enorme fan van de lego-games. Het is misschien niet zo macho, of echt volwassen, maar ze blijven werken voor mij. De gekende verhalen, maar dan heel luchtig. Heerlijk “silly” slagen ze erin om een verhaal dat je al jaren kent, toch opnieuw te vertellen. Zonder dienst te doen als slaappil! Niet slecht.

Het nieuwste verhaal dat we in blokken verteld zien is dat van the Lord of the Rings. Van de baard van Gimli tot het haar op Frodo zijn voeten, alles zien we terug in glorieuse LEGO-plastiek! Awesome!

Ondergetekende zet zich klaar om orcs, trollen, spinnen en ander gespuis in stukken te hakken. Stukken die daarna perfect terug in elkaar gezet kunnen worden. Of in een andere vorm. Hoe zou het zijn om Legolas met een baard te zien…?

Wie je ook bent, hoe oud je ook bent, dit spel houdt je gegarandeerd een hele tijd bezig. Beter nog, met de drop-in en drop-out co-op is het perfect om met je vrienden te spelen. Het spel ligt vanaf vandaag in de winkels voor eender welke console. Fly, you fools!

 

Dead Island. Niét te vinden bij Neckermann

Tijdens een vakantie op een tropisch eiland, breekt er een zombie-virus uit. Als een van de weinige overlevenden zal je lang genoeg moeten zien te overleven om terug veilig op het vasteland te geraken. Klinkt nogal… bekend? Overgebruikt? Dead Rising 3?

Aan de trailer te zien zal het niets met Dead Rising te maken hebben. Volgens de ontwikkelaars zal het “all melee, all the time” worden, en een RPG element bevatten. Donker. Grimmig. Goor. Meer horror, minder humor.

Al aangekondigd in 2007, maar ziet nu pas het daglicht. Enfin, ergens in 2011. Bring It!

Splatterhouse

Geen zorgen, ik ben een kinesist!

Holy mother of Stark! Met je mond open naar het scherm staren, met een pijnlijke frons wegkijken en heel luid ‘oooooohhhh, damn, dat moet wel pijn doen” roepen. Het zijn allemaal dingen die je bijna gegarandeerd doet terwijl je Splatterhouse er doorjaagt.

De setup komt uit de 80’s en is heerlijk simpel: je vriendin is ontvoerd door een “evil doctor”. Dat je er zelf weinig aan kon doen, is snel duidelijk. Het openingsfilmpje begint met jij zelf, bloedend op de grond, “op een bedje van ingewanden”. Niet echt optimistisch. Maar een sprekend masker biedt zich aan als je redding. Hij wil de dokter, en jij wil je vriendin terug. Klinkt als een eerlijke deal! Of toch zeker een beter idee dan “hier liggen sterven”. Dus hop! Op je gezicht ermee. Wordt je daar plots een beer waar de governator voor moet onderdoen!

“Pakt dat het nodig is.” Splatterhouse is niet voor gevoelige kijkers. Of watjes.Of Duitsers, overigens. Dat het in Duitsland verboden is, is een mooi voorbeeld van exact hoé over the top dit spel is. Bloed is even constant aanwezig als Rick, de held van dienst. Die moet het ook niet hebben van een elegante vechtstijl. Wat hij doet lijkt meer op wat er gebeurd als een pletwals en een bulldozer tegen elkaar rijden en exploderen. Het lijkt me trouwens dat het resultaat er hetzelfde uitzien. Brokstukken, overal! Dat gezegd zijnde is het wel heerlijk om te doen. De vijanden blijven maar komen, met een mooie leercurve trouwens. Heerlijk zijn ook de “fatalities”, finishing-moves die Jack the Ripper op een kinderjuf doen lijken.

Qua gameplay zit het er pal op door zijn simpelheid. Muziek en voice-acting kloppen ook helemaal. Je masker geeft regelmatig commentaar, met enkele zéér gortige one-liners als gevolg. Hier en daar zit een stuk level dat een rasechte ode is aan het origineel, pure sidescrolling fun. Dat het verhaal wat cliché is, maakt niet uit. Zoals de horrorfilms waar het eigenlijk een grote lofzang aan is, gaat het hem niet over intelligent plot. Bloed, ingewanden, gillende vrouwen en grimmige one-liners. Dat moeten we hebben. Oeh, en shotguns. Er zijn shotguns.

Splatterhouse is simpel. Bijzonder simpel. En bijzonder goed. Hoewel het geen revolutie zal veroorzaken, en er weinig ouders zijn die hun kinderen dit voorschotelen, is het zeker geen slechte tip voor de feestdagen. maar denk eraan… de eerste dertig rijen worden nat.

Fable III

Vrije keuze. Het schijnt zowat de kern van menselijkheid te zijn. Misschien daarom dat Fable III je echt niet meer loslaat. De revolutie is nog maar het begin. Je leven als koning wacht.

 Dat is de inzet immers in Fable III. De troon van Albion. Nadat de oudste zoon van de held uit Fable II tot koning werd gekroond, liet hij zijn ware gezicht zien. Het volk is in rep en roer, want onder zijn bewind worden ze onderdrukt, is kinderarbeid dagelijkse kost en is niemand nog veilig. Een echte tiran dus. Nu zou je denken dat jij zijn tegenpool zal moeten uithangen. Fout.

Dat kan je natuurlijk wel, maar niemand dwingt je daartoe. Als jij zin hebt om dezelfde tiran te worden, ook goed. Al vanaf de eerste stap heb je telkens de keuze om te doen wat je wil. Je onstsnapt uit het kasteel, wordt je bewust gemaakt van je unieke bloedlijn en begint met bondgenoten zoeken. Elke leider die je vindt heeft wel een aparte belofte die hij eist. De zigeuners willen hun land terug, de underground wil dat de arbeiders beter behandelt worden,… Iedereen wilt wel iets. Weinig andere keuze dan het allemaal te beloven. Eens je koning bent, is het aan jou om die beloftes te houden. Of niet.

Tussendoor kan je ontelbaar veel sidequests spelen, je kleden hoe je wil, ontwikkelt je held hoe jij dat wil… Maar geen van deze keuzes is zonder gevolgen. Niet in het minst voor jezelf. Vecht je enkel met je zwaard, dan wordt je een beer van een kerel, en ontwikkelt enkel je zwaard zich. Kies je voor wapens op lange afstand, dan wordt je lang en slank. Bij zij die enkel met magie werken, loopt die in gloeiende lijnen door hun gezicht. Nieuw is dat ook je wapens kunnen veranderen. Niet meer door edelstenen erin te zetten, maar door bepaalde voorwaarden te voldoen. Zo heb je een pistool dat sterker wordt als je er 500 ondoden mee neerknalt.

Geld nodig om al die quests de financiëren? Geen probleem. Koop en verhuur huizen,ga aan het werk als smid, speel luit op het dorpsplein, je kiest je job er maar uit. En als het je allemaal wat te eenzaam wordt, dan start je een gezinnetje. Simpel. Er zijn geen grenzen meer, zo lijkt het.

Maar is het geslaagd? Wel, ja. Net zoals zijn voorgangers is Fable III genoeg om je een hele tijd aan het scherm gekluisterd te houden. Een hele wereld tot je beschikking. Doe wat je wil, wordt wat je wil… Allemaal echt heerlijk. Om maar te zwijgen van de cast. John Cleese, Steven Fry, Ben Kingsley…  Dit spel is voorbij Awesome.

Als je het nog beter kan maken of vinden, ben je een God op aarde. Molyneux doet het weer, met een spel dat alle grenzen van het genre opnieuw verlegt. Wauw.

9/10